2018 Tochten



———————————————————————————-
18 juli 2017
Utrecht- Lage Vuursche,
50 km
19 juli 2018
Lage Vuursche
101 km
Ik wil met de trein naar Driebergen. In de maanden juli en augustus nog je ook de hele dag de fiets meenemen en is er geen beperking in de spits.
Ik kan de trein van 08:15 uur in Duiven nog halen. Nu ben ik 15 minuten eerder in Arnhem, maar ik schiet er niets mee op. De eerst volgende trein gaat naar Schiphol en stopt niet in Driebergen.
De trein van 08:47 uur stopt daar wel en zo ben ik om 09:12 uur in Driebergen kon.
Men is het station aan het verbouwen.
De paal om uit of in te loggen bij NS staan op het plein. Een Engels pratende man met een duidelijk Amerikaans accent komt met zijn vrouw en kinderen en willen met de trein mee. Ze zien uit en instappende reizigers steeds een kaart tegen de paal houden die dan piept. De vrouw loopt ook naar de paal en houdt haar creditkaart tegen de paal. Geen piep. Ze probeert het nogmaals maar weer zonder resultaat. Ik zie dat ze de creditkaart gebruikt en zeg dat ze een kaartje in de automaat moeten kopen. Een andere reiziger is hen daar behulpzaam bij. De man vraagt mij of dit mijn werk.
is. Ik moest wel drie keer vragen wat hij zei want zijn engels was onverstaanbaar.
Als ik weg fiets met alle tassen aan de fiets moet ik lachen. ‘Dit is mijn werk: Fietsen’ om de credit tegen inlogpaal te houden moet ik nog meer lachen. Nog nooit gezien.

Door de bossen langs het spoor en later door de bossen van Heidestein kom ik over zandwegen in
Austerlitz

De broer van Lodewijk Napoleon Bonaparte, (die een jaar later Koning van Holland zou worden), heeft de nederzetting en de piramide de naam Austerlitz te geven.
Een klein stil en verlaten dorp. Ik kijk op het dorpsplein maar meer dan een horecazaak zie ik niet. Nu verder door de bossen naar De piramide van Austerlitz.
Nu fiets ik verder door de bossen en kom langs een speeltuin bij de Pyramide van Austerlitz
Ik was hier wel eerder maar toch leuk om te zien. Het idee was om over de Leusderheide te fietsen maar het is een afgesloten militair oefenterrein. Ik moet er via de N227 omheen naar Amersfoort. Daar heb ik een bezoek aan het museum Kamp Amersfoort gepland.
Mijn idee was om over de Leusderheide naar Kamp Amersfoort te fietsen. De Leusderheide is een militair oefenterrein en is afgesloten, Ik moet er omheen via de nxxx. Langs de weg staan bramenstruiken en de door hangen rijpe bramen. Ik laat mij de bramen goed smaken. Heerlijk. Het doet mij weer denken aan mijn eerste pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Onderweg in Zuid Frankrijk heb ik veel bramen gegeten. Bij Amersfoort is het even zoeken naar Kamp Amersfoort. Ik zie een wachttoren en een modern gebouw maar de ingang kan ik niet vinden. Als ik verder fiets kom ik langs een Golfbaan en dat past niet bij hetgeen ik zoek. Wel zie ik een bordje Russischmounument. In de bossen staat een klein gedenk monument van de 100 Russisch krijsgevangenen die hier werden dood geschoten.
Als ik terug fiets vraag ik naar eens aan iemand die met onderhoud bezig is waar de ingang is, Blijk naast de wachttoren in het moderne gebouw te zijn.
De toegang kost 5 euro en de koffie is gratis. Een van de gidsen vertelt dat zijn oom hier heeft gezeten. Hij doet het voorstel om eerst een paar video’s te bekijken. Dit geeft al een goed beeld van het kamp. Buiten het gebouw is sinds vorige week een deel van de fundatie van een kampgebouw opgegraven. Oud vetetraan xxxx is bezig met archeologisch onderzoek. Ik mag wat filmen KampAmersfoort
en hij vertelt over de vondsten. Van het oorspronkelijke kamp Amersfoort is bijna niets over. Alleen het kantoor van Commandant Berg is nog aanwezig ook een deel van het gebouw wat nu wordt opgegraven staat er nog het waren cellen waar de vrouwen inzaten. Volgens een verslag in een videofilm zaten zes vrouwen in zo’n kleine cel.
Mijn gids (ik was de enige bezoeker) geeft mij verdere uitleg. Ban loop ik naar de schietbaan onderweg staan de fundamenten van het lijkenhuisje. De schietbaan is door de gevangenen uitgegraven en ligt 3 tot 4 m diep. Aan het einde staat een standbeeld van de Stenen man. Het is de plek waar veel gevangen zijn gefusilleerd.

Ik maak wat video-opnamen en loop in gedachten terug. Het is niet het leukste deel van mijn fietstocht

 

 

maar het maakt wel erg veel indruk.

Nicht.
Ik heb nog een nicht in Amersfoort wonen. Ze woont in de Schimmelpenninckstraat verder heb ik geen adresgegeven en op goed geluk fiets ik door Amersfoort. Bij de Koppelpoort herken ik de straat. Nu nog het huisnummer. Ik kijk rond en weet ongeveer waar ze woont. De postbode is bezig met bezorgen en zij kan mij zo het huisnummer geven. Ik bel aan en vol verrasssing dit Diane open. Leuk even bijpraten maar over een half uur moet ze weg. Prima. 14:00 uur fiets ik Amersfoort uit en fiets door de bossen van Soestduinen en Soestdijk. Via Lage Vuursche ga ik op zoek naar de natuurcamping en zomaar ineens sta ik op de camping. Ik kan een plekje zoeken. Ik heb maar 51 km gereden maar niet de afstand is belangrijk maar de mensen en dingen die heb gezien. KampAmersfoort blijft nog lang in mijn gedachten.
Naast mij is een wandelaarster hier tentje aan het opzetten. Een soort cocon voor de nacht. Ze loopt het Marskamerspad van Bentheim in Duitsland naar Den Haag. We wisselen wat ervaringen uit en zijn daarna druk met eten koken en schrijven.

———————————————————————————-
15 juni 2018
Rondje Arnhem

Ik was weer hard toe aan een rondje Arnhem. Ik doe veel leuke dingen maar het moet niet op werk gaan lijken. Daar leek het wel wat op. Laat ik het ook maar een s voor mij zelf op een rij zetten.
Vrijdag 8 juni
20:00 uur de ontvangst van de gasten uit de partnergemeente Geúnden am Main in Duitsland. We vieren dit weekeinde de 30 jarige Jumelage met deze stad in het noorden van Beieren. In 1988 was ik ook bij de ondertekening van de Jumelage overeenkomst. Het gebeurde op het plein voor de Remigiuskerk in Duiven. In die tijd 1982-1992 maakte ik alle foto’s voor de Duivenpost een weekkrant die nog steeds bestaat. Altijd stond ik vooraan. ik was geen beroepsfotograaf maar met kijken en afkijken en geen rem op bescheidenheid kom je ver. !992 sprak ik Kees Cator tijdens een receptie, ik werkte nog in het biologisch onderzoek en Kees Zei: Ik ga een krant uit geven, ‘De Duivenpost’, wil jij elke week een verhaaltje schrijven over je werk in de natuur? Ik ben snel. Direct zei ik ja, maar onder voorwaarden, Ik wil een eigen kop. “Natuurlijk bekeken door Henk Nijland’ en er moet een kleine foto van mij bij staan. Ook toen al wist ik het verhaal en de PR te brengen. Wekelijks bleek wat moeilijk zonder ervaring. Met hetet eerst verhaaltje over de gekapte eiken aan de Rijksweg om een kruising aan te leggen, was ik 14 dagen bezig. Maar de titel weet ik nog ‘Sach mir woh doe Eichen sind’ en afgeleiden van Marlene Dietrichs . sag mir wo die bloemen sind’
De verhaaltjes werden een succes en geleidelijk ging het sneller. Ik maakte ook foto’s bij mijn Kollum en Kees vroeg kun je ook wat meer foto’s maken? Natuurlijk. Daarna kun je ook een stukje schrijven van de activiteit, Natuurlijk. En zo, naast mijn werk in het onderzoek was ik met nieuws in het dorp bezig. Even dit, even daarheen, even een foto, even een verhaaltje.
Is er wat veranderd in 35 jaar.
Dus zo was op bij de oprichting. !992
06 en 7 juni 2018
Havelte , Nieuwleusen, Vilsteren, Haarle.
64,78

Holten, Lochem Vorden, Bronkhorst, Doesburg, Duiven
82 km

———————————————————————————-
08 en 9 mei 2018.

08 mei 2018 Duiven, Eerbeek, Apeldoorn Wapenveld, Zwolle, Genemuiden; Heetveld
108 km

09 mei 2018 Heetveld, Blokzijl, Weerribben, Ossezijl, Wolfega, Vledder, Fedriksoord
67  km

———————————————————————————-

foto’s van de tocht 2018-05-08 en 10

Dag eerder weg
Gisteravond heb ik mijn plannen aangepast. Het blijkt dat ik vanavond geen vergadering van de gemeente heb. In overleg met mijn vrouw pas ik de plannen aan en ga morgen en overmorgen weg en kom op Hemelvaartsdag met de trein terug. Nog laat ben ik de fiets aan het bepakken en vanmorgen hebben we eerst rustig gegeten. Om 08:30 uur fiets ik weg. De verwachting is temperaturen rond de 25 graden. Ondanks dat de eerste 10 km bekende route is zie ik toch weer mooie dingen. De fluitenkruid staat in de berm te bloeien en het water van het industrieterrein in Velp is wit van de bloemen van de waterhyacint. Via Biljoen fiets ik maar de Emmapiramide. Daar zie ik een duikers handschoen langs de weg liggen. Dan komen de vragen; Hoe komt een echte duikershandschoen in de bossen bij de Emmapiramide. Ook moet ik weer denken aan de tocht van 14 februari van dit jaar toen het allemaal sneeuw en ijs op deze route was. Dan zijn temperturen zoals nu boven de 20 graden een stuk prettiger.
Al snel ben ik weer met de natuur bezig en in Eerbeek fiets ik langs het Apeldoorn- Dieren Kanaal. In de bermen staat de Berm in bloei. Als ik verder kom in het buitengebied van Klarenbeek zie ik een huis met 10 tot 15 militaire Oldtimer voertuigen. Een tuinman is bezig en ik vraag hem waarom de auto’s daar staan. Het blijk een hobby van de huiseigenaar te zijn Old Army Cars Klarenbeek. We praten over het fietsen en hij vertelt dat zijn vrouw kort geleden is overleden. 65 jaar is ze geworden en kanker was de doodsoorzaak. Ik neem alle tijd om zijn verhaal over het verlies en de eenzaamheid te horen. Ik mag van hem het terrein op om de auto’s van dichtbij te bekijken. Een bijzondere hobby en waarschijnlijk heb ik de auto’s 4 mei wel in Wageningen gezien.
Via het in industrieterrein Ecofacterij ga ik verder langs vliegveld Teuge. In Oenen bekijk ik een camping waar ik 2008 eens heb gestaan.

Trolleybus
Bij Heerde vind aan het kanaal bij de postbrug een leuke plek om wat te eten en te drinken. Tijdens de pauze komt een echtpaar eens vragen naar de route. Het zijn Thale en Annemieke van de Glind uit Heerde. Ze fietsen ook veel maar fietsen meer in Duitsland en Denemarken. Ik fiets vaker in het zuiden en zo heeft iedereen zijn voorkeur. Annemieke vertelt dat ze op de Kemperbergerweg in Arnhem heeft gewoond  en haar vader betrokken was bij de eerste Trolleybus van Arnhem de 101. Ik weet nog dat de bus jaren in de tuin heeft gestaan die grensde aan het instituut waar ik werkte. Het ITBON wat staat voor Instituut voor Toegepast Biologisch Onderzoek in de Natuur.  Haar vader had ook nog technische onderhoudsgegevens van de bus, die nu in het Trolleymuseum in Arnhem staat. De wereld is klein en zo tref je weer leuke mensen.

Hemel op aarde
Langs het kanaal kom ik buiten Wapenveld langs een fabriek die ik eerder heb gezien en toen al dacht waarom de de fabriek niet meer in gebruik. Het blijkt de Berghuizer Papierfabriekte zijn. Een goed draaiende papierfabriek die toch werd gesloten. in Hattum en dan naar de spoorbrug met fietspad naar Zwolle. Op de GPS zoek ik een supermarkt om het eten voor vanavond en morgen vroeg in te slaan. Ik moet wel 2 km omrijden maar dat is geen probleem. Langs het Zwarte Water en voorbij de wijk Stadshagen gaat het rechttoe door de Mastenbroekerpolder naar Genemuiden. Daar kan ik voor 1 euro met de pont mee. Het dorp waar ik heen wil heet Heetveld, daar is een Camping Heetveld. Ik vind een plekje tussen de caravans. Het is 18:uur en ik begin mijn tentje op te zetten. Vanmorgen heb ik mijn brander geprobeerd. Helaas blijkt de pomp te lekken. Ik kan niet koken en ik heb in Zwolle wat Huzarensalade en worst gekocht. Ik zal niet verhongeren. Later op de avond word ik door de buren uitgenodigd. Zijn Jan en Elisabeth de Vries uit Oudekerk aan de Amstel. Ze hebben een Tinker paard en als ik het spreekwoord gebruik: ‘Heb je paarden dan heb je een hemel op aarde. Kom je te sterven dan is er niets te erven’. Liesbeth heeft het nog nooit gehoord en schrijft het op. We praten over de gemeente en de regelgeving en natuurlijk over trekpaarden.

———————————————————————————-

2018-05-09
66 km

Hoeveel inwoners
Ik was al weer vroeg wakker en 8:20 uur zit ik weer op de fiets. Ik heb wel een spoor wat ik volg maar ik heb deze keer geen kaarten gemaakt. Soms weet ik helemaal niet waar ik ben. Toch kom ik al snel op een bekende route in het gehucht Nederland. Jaren geleden was ik hier ook en vroeg aan een inwoner die in de tuin aan het werk was, hoeveel inwoners Nederland heeft. Ze zei verontwaardigd, “Aan de onzin doe ik niet meer mee”. Haar reactie begreep ik niet tot ik mij onderweg besefte dat het heel vaak wordt gevraagd. Nu weet ik het antwoord dit Nederland heeft 35 inwoners en geen 16 miljoen.

200 jaar Kolonie
Direct na het gehucht begint het fietspad door de De Weerribben. Bij de eerste picknicktafel maak ik ontbijt en fiets daarna langs de Kalenbergergracht naar Ossezijl. Het is een smal pad  tussen de woningen en het water. Er is geen weg en auto’s kunnen niet bij de woningen komen. Bijna elk huisje heeft een boot omdat aan de andere kant van het water wel een weg is. Blijkbaar heeft men daar de auto staan. Na Ossezijl fiets ik langs de Lende  langs natuurgebieden en veengaten naar Nijetrine . Wolvega is de volgende grote plaats waarna ik weer naar het zuiden richting Vledder af zak. Onderweg kom ik spandoeken tegen van 200 jaar Wilhelminaoord, Willemsoord en Boschoord. Na een kort bezoek aan Vledder kom ik in Willemsoord en daar is een museum van de Maatschappij van Weldadigheid. Johannes van den Bosch sticht hier in 1818 een landbouw kolonie voor arme mensen uit heel Nederland. Ze kregen een huisje en 3 ha grond om zo in eigen gebruik te kunnen voorzien. Het kleine museum geeft een goed beeld van die tijd. Het meest verbaast mij dat hier in 1818 het eerste verplichte ziekenfonds is opgericht. Je denkt dat zo iets van de vorige eeuw is maar het is al 200 jaar oud. In een korte tijd krijg ik een goed beeld. Via Boschoord kom ik in Tuk op een boerencamping waar ik overnacht.

De volgende morgen ben ik om 08:00 op het station van Steenwijk en 2 en half uur later in Duiven.  Twee prachtige fietsdagen met leuk ontmoetingen.

———————————————————————————-

20 april 2018

Duiven- Elst-Zetten-Wageningen
43 km

Telefoon
Het wordt een stralende dag. De voorspelling gaan uit van temperaturen van 25 graden en meer. Heb ik weer en nu twee dagen fietsen.
Eens zal de Betuwe in bloei staan, is het lied van Han Dunk https://nl.wikipedia.org/wiki/Han_Dunk geeft zo mooi weer hoe men naar het voorjaar verlangt met bloeiende fruitbomen. Han schreef dit in de oorlog 1940-1945 en gaf zo het verlangen naar betere tijden weer. Dit is de dag waarop ik ga fietsen, vrij om te gaan en staan waar ik wil.

Gevonden
Arnhem-zuid, fietspad langs de Pleijroute. De telefoon gaat.
“Hallo Henk, je stuurde mij een mail, om te horen wanneer we het programma ‘Memories’ verder gaat, om de opnamen in te plannen, om je jeugdliefde Brigitte Werth uit Paderboorn te zoeken.
Wendy Haukes van het KRO/NCRV programma belt. “Je stuurde een mail omdat we dit voorjaar weer de zoektocht en opnamen naar Brigitte zouden opstarten. We hebben deze week te horen gekregen dat het programma in 2018 niet door gaat, we weten niet de reden, maar zeker is dat er dit jaar geen opnamen en uitzending komt. Jammer, want we hadden leuke kandidaten. Ik kan je wel een positief bericht geven, we hebben Brigitte gevonden en ze woont in de buurt van Paderborn in Neu”, Wendy kent de naam niet meer, maar ik kan het wel invullen met Sloss Neuhaus. “Ze is edelsmid  en wist nog precies wie je was en herinnerde zich de tocht van jou en je vriend Freddy op de bromfiets naar Paderborn. Ook details kom ze nog herinneren. Eerst vond ze het wat vreemd, omdat het op TV zou komen, maar ze heeft er wel mee ingestemd. Ze is Goudsmit en vindt  het leuk om je weer te ontmoetten. Met haar instemming zal ik je haar telefoonnummer en e-mail adres sturen.
We praten nog wat over het programma en hoe Wendy nu haar werk nu moet doen. Ze zit nu bij een ander programma. Zo is TV. niet genoeg kijkers! het stopt.

Ik ben al weer bezig met het vervolg.
Geen TV,dan naar mijn eigen programma
‘Mijn Memories’.
Ik fiets naar Sloss Neuhaus, en ik zal haar vinden. Is het gezegde niet; ‘Oude liefde roest niet’!
Ik heb mijn liefde al meer dan 50 jaar, maar vond het heel lief, toen mijn vrouw en dochter zeiden:”Je moet haar eens opzoeken”.

Ik kom richting Elst door door het recreatie gebied Rijkerswoerdseplassen. Een recreatie en natuurgebied tussen Arnhem/Rijkerswoerd en Elst wat al tot op een paar km is genaderd.
Nu ga ik op koffievisite bij Ineke Boom. Jaren hebben we geen contact gehad maar ze woont in Elst.
Haar partner is ook huis en we praten over vroeger. Na een uurtje ga ik verder naar Valburg. De route ken ik want we reden de route naar de landbouwwinterschool in Andelst bij Zetten. De Betuwe staat echt in bloei en ik maak prachtige foto’s. De Middelbare Landbouwwinterschool waar ik 2 jaar op zat van oktober tot april, herken ik nog. In Hemmen waar een kasteel heeft gestaan bekijk ik het kleine kerkje en fiets een stukje langs de Linge. Wil richting Heeteren waar ik de Rijnbrug over steek. Bij de brug zijn trappen naar het de oprit van de burg. De trappen zijn stijl en een fietser helpt mij de fiets met tassen naar boven te duwen. Een hele klus maar het lukt. In Heelsum fiets ik rond Restaurant de Kromme Dissel. De zoon van onze buren Berentsen is daar Chefkok en heeft al 24 jaar een Michelinster als topkok. Ik zoek hem niet op want ze zijn met de voorbereidingen bezig.
Ik wil naar de Natuurcamping ip het landgoed Qadenoord. Helaas zijn ze in het bos naast de camping aan het werk en er is zeer veel lawaai. Niet van natuur te merken. Ik besluit een andere camping te zoeken. Vlak bij Wageningen waar ik morgenvroeg moet zijn is een camping Topcamping geheten. Het gebied is de wielerbaan op de Wageningseberg.
De inschrijving is een proces op zich. Voor € 17,53 kan ik hier overnachten. Het is wel een leuke plek aan een vijver.
Het avondeten gaat een probleem worden. Mijn benzinebrander geeft geen benzine. Ik probeer van alles maar het lukt niet. Ik moet mijn noodrantsoen met brood, koken en Grandberies aanspreken.
Dan blijkt het toch goed te zijn dat je voor nood wat hebt. Honger heb ik niet en ik slaap die nacht heerlijk. De kleding voor morgen ligt klaar want ik moet naar een bijeenkomst van de VVD in de Universiteit van Wageningen.

Wageningen- Arnhem-Duiven
43 km

Oppas Opa.
het klinkt wat vreemd maar mijn zoon heeft mij gevraagd of ik vanavond wil oppassen op de kinderen.
Ze zijn dan 17, 15 en 13 jaar oud maar de vraag is of ik ook kan blijven slapen want de ouders komen pas morgen in de loop van de morgen terug uit Rotterdam waar zoon Henk werkt. Oppassen op kinderen van deze leeftijd is geen probleem. De jongste; de kleinzoon speelt zijn computerspel en is de hele avond online. De kleindochter van 15 heeft haar vriend op bezoek en zitten op de slaapkamer. Die moeten zelf maar oppassen en de oudste ligt lui op de bank met de telefoon in de hand. Zo is de jeugd anno 2018. Niet moeilijk doen. Ze zijn anders, maar het is een andere tijd. Het is hun tijd waar ze in leven en nu doen ze dat zo. Ik praat niet over vroeger, dat begrijpen en weten ze toch niet. Acht jaar geleden moest ik ook vaak oppassen. Ik heb mijn zoon wel eens gevraagd; Waarom vraag je mij altijd ? De oplossing was eenvoudig: “Jij komst maar één fles wijn per avond en de oppas 5 euro per uur”.

———————————————————————————-
15 april 
Duiven-Oosterbeek-Arnhem
42 km

foto’s van de tocht 2018-04-15

Ik was twee weken geleden ook al in de omgeving van Arnhem, maar toen verbaasde ik mij dat ik Oosterbeek buiten de Hoofdstraat nauwelijks ken. Een goede reden om daarheen te fietsen en dan via Warnsborn naar het Openlucht Museum.

Bevrijding van Arnhem
Om 09:17 ben ik bepakt met twee tassen op weg. De tent gaat vandaag niet mee, want ik wil rond 18:00 uur weer thuis zijn.
In Westervoort zie oude militaire voertuigen en al snel weet ik dat het vandaag 14 apr 2018 de datum is de dag van de oversteek van de Amerikanen over de IJssel en de bevrijding van Arnhem.  Na de mislukte bevrijding van Arnhem in september 1944 zijn de Amerikanen na de winter via Duitsland weer naar Nederland getrokken om het noorden te bevrijden. Ik twijfel even of ik mijn programma zal aanpassen, maar vorig jaar was ik er ook al bij en dan loopt mijn route vandaag in het honderd.

Amerikanen verlaten het Cruiseschip

Na het passeren van de IJsselbrug ga ik naar Pleybrug en daar langs de kade. Aan de Rijnkade gaan Amerikaanse gasten van boord van een Rijn Cruiseschip . De gasten hebben allemaal een koptelefoon en de gids vertelt over de route en de John Frostbrug. Ze wandelen in die richting en doen een dagje Arnhem. Waarschijnlijk hebben ze geen weet dat de Amerikanen 53 jaar geleden Arnhem bevrijden.

Ik fiets in rustig tempo de hele kade af en ga dan onderlangs langs de woonboten tot het NH hotel wat vroeger Rijnhotel heette. Dan de Kingelbeekseweg waar ik een paar jaar woonde na ons trouwen. Toen 1965 woonden de paters nog in het landhuis aan de Rijn. Nu is het vervallen en een kraan is het bijgebouw aan het slopen. Ook de tuin is helemaal leeg. Hier zullen wel woningen komen. De Klingelbeekseweg loopt naar de Benedendorpseweg in Oosterbeek ga ik om 10:56 uur de Ploegseweg op. Dat is klimmen en merk je dat Oosterbeek flink tegen de heuvel is gebouwd. Via de Dam en de Weverstraat fiets ik naar boven. Daar vind ik nog een kleine koffiebranderij in een winkel. Nog gewoon kleinschalig.

Manderijneenden
Via de Stationsweg fiets ik naar de Amsterdamseweg die ik oversteek en dan Warnsborn in. Ik kom langs de boerderij waar vroeger de familie Harskamp woonde. De schuren zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor een grote tuin. Na de woning van ga ik de loop van de beek eens beter bekijken. Dit gedeelte heet de Vijverberg en doet zijn naam eer aan. Zo kom ik bij de Grote Vijver en wat direct opvalt zijn meerdere paartjes Manderijneenden. Het zijn holenbroeders en Warnsborn is een van de plaatsen waar deze eenden voorkomen.

Man en vrouw Manderijneend

De mannetjes hebben prachtige kleuren. Ik ga op een bankje zitten en één paartje komt redelijk dichtbij. Ik eet een broodje en gooi een paar stukjes brood in het water. Nu komen ze op 3 tot 4 m bij mij vandaan. Het vrouwtje is grijs wit. Met mijn gewone fototoestel kan ik prachtige foto’s maken. Op de vijver zitten nog een paar paartjes Manderijneenden. Een mannetje Rietgans houdt de wacht midden op ede plas. Blijkbaar zit een vrouwtje te broeden. Als een paartje Nijlganzen met veel lawaai in de vijver landden komt de mannetjes gans dreigend dichterbij. De Nijlganzen hebben daar toch ontzag voor.

Orangerie Groot Warnsborn

Ingang van de IJskelder

Wandelaars

Een paar wandelaars stoppen bij het bankje en vragen of ik in Santiago de Compostela ben geweest.
Het zijn de heer en mevrouw Overveen uit Aalsmeer die een wandelingen in Warnsborn maken. Ze hebben ook in Italië gefietst en we kennen wederzijds een aantal plaatsen rond Napels. Ze wisselen het fietsen af met wandelen. Ik ben nog niet zo ver.  45 minuten heb ik zitten genieten op deze mooi plek. Iets verder ligt Hotel groot Warnsborn en daarnaast de Oranjerie. Prachtige gebouwen maar verscholen onder de bomen ligt de IJskelder Warnsborn. Iets wat wij met allerhande koel en vrieskisten niet meer kennen. Vroeger werden in de vijvers, als er ijs lag, ijsblokken gezaagd en die gingen in de kelder. Zo had men de hele zomer ijs om te koelen.

Scouts
Via het Lage Erf ga ik door bos naar het Openluchtmuseum. Een groepje jong padvinders vraagt waar ze zijn. Ze zijn de weg kwijt. Ik zeg dat ik een Neushoorn zie en wij niet in Afrika zijn dus zitten we bij het Safaripark van burger ZOO in Arnhem. Twee jongens hebben met de mobiel contact met de leiding. Ik vraag de jongeren waar ze vandaan komen en toeval bestaat niet. Ze komen uit Groessen en dorp in de gemeente Duiven. Ik maak een korte film en zowaar ik ben ook nog de ouders van een van de kinderen. Ik laat ze verder maar de weg zoeken daar leren ze van. Zelf ben ik nu bij het Nederlands Openlucht Museum. Eerst bekijk ik de nieuwe tentoonstelling Çanon van Nederland. Alhoewel ik er regelmatig kom heb ik lang niet alles gezien. Daarna maak ik een rondje met de tram door het park en wandel via de Zaansebuurt terug naar de uitgang.

Ik sluit de middag of in het Oerbos waar ik in alle rust spaghetti kook. Steeds weer kan ik van deze rustige plek in het bos genieten, maar dan moet ik toch nog 10 km terug naar Duiven. Ondanks dat het allemaal dicht bij Duiven is heb ik toch weer bijzondere dingen gezien en beleefd.

Video Openlucht museum Arnhem
Manderijneend
Warnsborn
IJskelder Warnsborn
IJskelder
———————————————————————————-

06 en 07 april
Duiven-Benschop-Noordwijk-Schiphol
06 april Duiven -Benschop
93 km
07 april Benschop- Noordwijk-Schiphol
102 km

Foto’s van de tocht 2018-04-06

Artikel vijf
Reeds lange tijd loop ik met het idee om weer een tweedaagse tocht te maken. De eerste gedachte was naar het noorden, richting Overijssel. Toch heb ik voorgaande jaren in april vaak een tocht door de bollenstreek gemaakt. Een soort Narcissentocht zou ik het willen noemen, want overal staan wilde Narcissen langs de weg in bloei en het geeft een mooi voorjaarsgevoel. Ik besluit om op vrijdag en zaterdag te gaan.

Raadslid
De voorgaande weken was ik druk met de politiek, met als eindresultaat de uitslag van de Gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart 2018. Alhoewel ik op de laatste plaats van de VVD lijst, op plaats 8 stond, haalde ik met 135 stemmen toch een voorkeurszetel. Eigenlijk wilde ik na 20 jaar wethouder, geen functie meer, maar de gemeentesecretaris was duidelijk; “Dat kun je niet maken Henk. Dat is kiezersbedrog. Dan had je niet op de lijst moeten gaan staan”. Toen mijn vrouw en dochter ook nog stellig vonden dat ik de zetel moest accepteren sloeg de twijfel toe. Na een onrustige nacht heb ik de knoop doorgehakt en zo werd ik donderdag 29 maart beëdigd als raadslid.

Na de eerste drukte en vergaderingen voor nieuwe raadsleden, kan nu trappen en aan wat anders denken. De weerverwachting voor vandaag en morgen zijn perfect. De verwachting is middagtemperatuur van 15 en zaterdag zelfs 21 graden, met een zuiden wind. Dat wil zeggen wind in de rug.
Om 08:15 uur vertrek ik uit Duiven. Stevig ingepakt vanwege de morgenkou. Ik trap richting Arnhem en fiets langs de Rijn en dan door Oosterbeek, Renkum en Wageningen onder langs de berg. Daar is een wegafsluiting en ik moet door de winkelstraat van Wageningen. Het is net 10 uur en dan nog je daar nog fietsen, of net niet meer. Nou lopen schiet niet op.  Via de Rijndijk kom ik bij de Grebbeberg bij Rhenen. Ik ben wel lekker warm, maar de voeten worden koud. In Elst Utrecht  maak ik een eerste korte stop om foto’s te maken van een tabaksschuur. Het gebied herinnert nog aan tabaksteelt van vroeger. Op de warme zuidhelling van de Heuvelrug stichtte in 1853 de familie Ruys de tabaksplantage Willem III
Het landhuis en de tabaksschuren langs de provincialeweg herinneren daaraan.

Nee.
In Amerongen verlaat de Provicialeweg richting Wijk bij Duurstede. Ik kom langs het kasteel Amerongen , wat te bezichtigen is. Ik vraag de dame bij de ingang of ik de fiets achter de muur mag zetten. Ze is zeer resoluut en zegt dat de fiets buiten het hek op het plein moet staan. Ik geef aan dat ik het niet prettig vind om de fiets met alle tassen er aan  op het plein staat. Ze blijf nee zeggen. Ik doe nog een poging. “Kunnen we artikel vijf toepassen’, en ik houd de hand met gespreide vingers voor het zicht en zeg “We zien het door de vingers. Nee,  zegt ze:”artikel vijf van de kasteelwet laat het niet toe”. Ik geef het op en neem met een lach afscheid. Dan maar door naar Wijk bij Duurstede.

Zeehond
Onderweg passeer ik de sluizen in de Rijn bij Amerongen. Direct komt het verhaal weer boven. In de sluiskolk zat ooit een zeehond op gesloten en voor mijn werk bij het Rijksinstituut voor Natuurbeheer moest ik op pad om de zeehond uit de gesloten sluis te vangen. Een groot net hebben we op de sluisbodem laten zakken en na een paar uur wachten zwom de zeehond boven het net, Van tweekanten trokken we het net omhoog en  met enige moeite kreeg ik de zeehond in de kist en ging het dier naar de zeehondencrèche in Pieterburen. De actie haalde met foto de voorpagina van de Telegraaf.

Lidl
Heel in de verte is Wijk bij Duurstede te zien. Maar voor ik de stad in ga haal ik eerst bij Lidl boodschappen. Drinken, broodjes, kaas en groente voor de spaghetti die ik vanavond ga maken. De krentenbollen zijn voor morgenvroeg. Dan is de GPS weer makkelijk. Onder ‘Find’ staan bij winkelen alle supermarkten met de naam en de afstand. Ik vraag om de route en de GPS brengt mij in een straat, waar ik de winkel nooit had gevonden. Nu kan ik verder en fiets rustig door de stad. Ook hier staat een kasteel en op de dijk aan de Lek (net voor Wijk bij Duurstede verandert de naam van de Rijn in de de Lek)
Op de omwalde stad staat een markante molen van molen van Jacob Izaakz van Ruisdael. Hij schilderde de molen ca 1668 en het schilderij behoort tot de Hollandse meesters.

Tram
De stad zelf ademt historie met steegjes en de kerken. In het straatje naar de molen eet mijn broodje en lees op een bord dat op deze plek de tram uit Doorn eindhalte had en voor de terugtocht  reed de locomotief in een driehoek om weer voor de wagens te komen.  Driehoeken noemde met dat.
Het kasteel heb ik niet kunnen bekijken, maar zag het vanaf de dijk net buiten de stad wel liggen.

Schalkwijk
Nu moet ik over de sluizen van het Amsterdam-Rijnkanaal en dan
kom ik door een polder in Schalkwijk.
Wat een prachtig dorp met kerkje en echte Brink en pomp aan de Wetering. Op een stijger in de wetering staat een beeld van een wasvrouw. Hier neem ik alle tijd voor om het te bekijken.
Het dorp wordt doorsneden door de spoorlijn, maar dit is de enigste Brink buiten Drenthe die ik ken. Borden geven de geschiedenis van de polder en het dorp weer.

Ziektes
Als ik weer op weg ben buiten Schalkwijk spreekt mij een man ca 65 jaar aan. Binnen 10 minuten hoor ik alles. Hij is arbeidsongeschikt, was vroeger zelfstandig. Hij mist een long en zou het liefste op een bromfiets rijden. Hij heeft een ongeval gehad en fietst nu. Hij is op weg naar de gemeente om te proberen zijn uitkering te verlengen. Hij leeft zuinig zegt hij. Toch zou hij graag de winter in Spanje willen door brengen. Ik vertel hem dat het aan de kust niet te betalen is. 20 km het land in kan het wel zegt hij. Ik ook nog veel over zijn gezondheid en levensstijl.

Het volgende sluizencomplex is bij Nieuwegein  het zijn de Betarixsluizen waar men bezig is een nieuwe sluis aan te leggen. Aan een indrukwekkend betonstalen geraamte wordt volop gewerkt. Overal staan kranen en lopen mensen.

 

Door IJsselstein kom ik langs de Hollandse IJssel in een slootje in het centrum zit een Meerkoet te broeden rond het nest liggen plasticflesje. Het fietspad grenst aan verschillende scholen en lege flesjes worden achteloos weggegooid.

Buiten IJsselstein is het nog een paar km naar Benschop waar camping Camping Rosenboom is. Het is stil op camping waar ik om 15:10 uur na 93 km aan kom. De eigenaresse zit in het horeca gedeelte van de receptie en is bezig een mozaïek te maken. De kosten zijn 7euro 80 en ik mag gaan staan waar ik wil. Geen wonder want er is nog niemand op de camping.  Het grootste probleem is het vinden van een droge plek. De grond is nog door en door nat. Op het tenten veldje dicht bij de toiletten vind ik een droog plekje. Een probleem wat ik nog niet eerder had doet zich voor. De grond is zo nat dat de poten van mijn krukje als ik er op zit wegzakken. Hoe ik ook ga zitten steeds zak ik weg. In een schuur dichtbij vind ik een kunststof plaat van ca 50×50 cm. Ik zet men krukje er op en nu  gaat het goed, De bodem van mijn tentje beleg ik met autoruit antivries doeken. Mijn luchtbed en slaapzak zijn zo beschermd tegen optrekkende kou. Ik sta bijna pal onder de ca 20 m hoge uitkijktoren en eerst klim ik naar boven om wat foto’s te maken. Daarna ben ik met het normale ritueel bezig, als ca zes dames met wandelschoenen langs mijn tentje over het pad lopen. Natuurlijk willen de dames weten wie de eenzame trekker is. Als ik zeg dat ik uit Duiven kom zegt een van de dames:” daar woont een kennis van mij. Hoe heet hij”, vraag ik. “Van Vlaardingenbroek”  zegt ze en ik antwoord met, ” O, Paul bedoelt u”. Ze staat met verbazing te kijken en ze wil meer weten. Paul is verbonden aan de Hervormde  kerk en na enige tijd gaat het gesprek over geloof en God. Dit een wending die ik niet had verwacht. Met Gods zegen begin ik mijn spaghetti te maken. En zo breng ik mijn tijd in stilte door en slaat af met afwas en een hete douche. Om 21 uur duik ik met de nodige kleren aan in de slaapzak. Later pak ik nog het aluminiumfolie en leg het over de slaapzak want de kou zakt ook nog de tent in. Ik ben wel vaker wakker maar dat is gebruikelijk zo’n eerste nacht. Tot de volgende morgen 07 uur slaap ik.

Aankleden is zo klaar, als je weinig hebt uitgedaan.

——————————————————————-

2018-04-07  nog in bewerking

Benschop-Schiphol

101 km

 

Als je ’s avond om 21:00 uur gaat slapen dan heb je de slaap ’s morgens om 07:00 uur we uit. En zo ben ik al weer vroeg op pad naar het toiletgebouw. Deze nacht was niet echt warm te noemen. Ik heb maar weinig kleding uitgedaan en had de nodige voorzorg tegen de koude genomen.

Dan begint het koude werk buiten want ik moet de natte tent inpakken. Het geheel, toilet en inpakken kost een uur en zo fiets ik om 07:56 uur van de camping. Ondanks dat ik er alleen stond was het toch leuk. Nu ga ik op weg naar Oudewater door de polder van de Lopikkerwaard. Alle huizen, boerderijen en bedrijven staan langs de weg aan Benedeneindseweg. Achter de boerderijen zijn de percelen ca 1 km lang. Bij een boerderij Zwijnenberg hangt een hedenkingsbordje van het Lancaster vliegtuig wat hier neerstortte in 1944.

Door de open polder ga ik naar Oudewater. De weg is nieuw en smal met 1 rijstrook om de paar honderd meter is een verbreding met palen gemarkeerd, waar auto’s elkaar kunnen passeren. Gezien de remsporen bij de verbreding stopte niet elke auto. De voorrang is ook niet geregeld. Gelukkig is er een fietspad.

Oudewater.

Zaterdagmorgen om 08:47 uur is er in Oudewater nog niet veel te doen. In alle rust fiets ik door de oude stad en bekijk de kerken en de oude huizen in de kleine straten. Toch besluit ik al snel om verder te gaan ondanks de oude geschiedenis van dit Stadje. Buiten de stad is een begraafplaats Hekendorp met een paar bankjes. Een mooie plek om het ontbijt te nuttigen.

Na het dorp Hekendorp ga ik dwars door de Reeuwijkse plassen. Een smalle strook grond met huizen aan beide kanten en dat midden in de plas. Prachtige oude maar ook nieuwe huizen staan er langs de weg. Na Reeuwijk passer ik de A12 en voor Neuwdorp kom ik een groep fietsers tegen. Het lijkt veel op een groep buitenlanders met allemaal de zelfde fiets en een begeleider voorop. We groeten elkaar vriendelijk.

 

Middelburg bij Boskoop kan ik mij nog herinneren van een vorige tocht. Ook veel plaatsen in Boskoop met de vele boom kwekerijen komen bekend voor. Extra stoppen is niet nodig. Ik fiets langs de Gouwe naar Alphen aan de Rijn  Maar eerst is er nog een verrassin. Het bordje geeft aan doodlopende weg. Toch gaat mijn route via die weg en ik ga gewoon op pad. Bij de spoorlijn houdt de weg op maar een smal pad loop naar een brugje onder de spoorlijn door. Zonder GPS had ik deze route nooit gevonden.  het pad heet Bedelaarsbos en is ca 1 km lang. Wat een mooi pad verlaten in de polder wat bij de rand van Alphen aan de Rijn uitkomt in de buurt van museum Archeon.  Het is 10:37 uur en het museum is open. Met mijn museumjaarkaart kan ik zo het museum in. Een uur bekijk ik het museum en de gebouwen.

 

Ik heb een redelijke indruk maar het is eigenlijk te kort want een uur later sta ik al weer buiten om verder te gaan naar Koudekerk aan de Oude Rijn. Het fietspad loopt langs de rivier en loopt door naar Leiden. Op de GPS fiets ik door de stad richting Noordwijk. Voor Noordwijk maak ik de eerste foto’s van bloeiende bollenvelden met een molen. 13:22 uur kom ik in Noordwijk en 13:30 uur ben ik op de boulevard en kijk ik over de zee. Twee fietser beginnen een gesprek en zijn ook ooit naar Santiago de Compostela gefietst.  Veel herkenning hebben we in de verhalen over de tocht. Rome willen ze nog wel eens doen. Ik blijf nog een poosje en nuttig mijn middageten. Dan ga ik door de duinen over de LF 1 naar De Zilk en dan ben je weer midden in de bollenstreek. In Hillegom kom ik langs de Ringvaart van de Haarlemmermeer en dan is Schiphol al zo in beeld. Via het voormalige Floriade bos waar het op zaterdagmiddag gezellig druk is fiets ik door naar Schiphol.  16:38 uur ben ik in de vertrekhal en kan om 17:00 met de trein naar Arnhem. Ik hoef niet over te stappen en na 101 km fietsen slaap je ook in de trein best goed en zo ben ik rond 19:00 uur uitgerust thuis van een prachtige tocht.

 

https://www.tracesofwar.nl/sights/20367/Crashplaats-Lancaster-EE132.htm

https://nl.wikipedia.org/wiki/Oudewater

——————————————————————-

9 maart 2018
Arnhem- Oosterbeek e.o
52 km

Foto tocht 2018-03-09

Rijnbad
Het eerste stuk tot de brug over de IJssel moet je gewoon doen. Daarna kun je uitwaaieren. Ik kies voor de Pleybrug over de Rijn en daarna direct de dijk op. Na een paar kilometer loopt er een fietspad in de uiterwaarden. Vanaf het fietspad heb je prachtig uitzicht op de Rijnkade en de stad. Tussen de derde en vierde krib voor de John Frostbrug komen jeugdherinneringen op. Hier leerde ik zwemmen in het Rijnbad 1947/1953. Het kleedlokaal was een ronde nissenhut op een terp omdat het bij hoogwater wel droog moest blijven. Rechts de ingang voor vrouwen en links vanaf de dijk gezien de kleedhokjes voor de mannen. In het midden gedeelte werd de kleding op een ijzeren hanger opgehangen. In het kleedhokje was een ronde stok en als je kleding op de hanger hing duwde je de stok naar buiten. Men kon dan aan de andere kant zien dat men kleding moest ophangen. Bij terugkomst werkte het waarschijnlijk omgekeerd.
Het bad zelf had een loopbrug naar een ponton. Voor de Ponton was het ondiepe gedeelte na de ponton kwam je in het diepe. Ik heb daar nog de eerste zwemlessen gehad. Dan werd je in een tuigje aan een hengel gehangen. Als je veel in het water was geweest had je een bruine bovenlip van het vuile water. Meer weet ik niet.
Ter hoogte van deze plaats aan het fietspad staat een doorzichtig bord met een foto van de opgeblazen Rijnbrug.

Jansbeek
Onder de John Frostbrug zijn in de stenenpijler de trappen met fietsbandgootje naar het fietspad op de brug. Ik duw mijn fiets naar boven, wat een hele klus is vanwege het extra gewicht van de fietstassen. Als ik aan de kant van de stad ben ga ik in de pijler de trappen weer af. Nu ben ik vlak bij het provinciehuis. Het is markt en in de hal van het provinciehuis drink ik koffie en bestudeer de functie van mijn nieuwe fototoestel. Na 45 minuten ga ik verder en bekijk de Jansbeek die nu bovengronds door de stad loopt. Het ziet er heel mooi uit. Arnhem heeft veel beken maar men heeft ze vroeger door buizen onder de grond door de stad laten lopen, maar nu mogen ze weer gezien worden.

Het Dorp
Via de Eusebiusbinnensingel en het Gele Rijderplein kom ik op het Willemsplein. Een vrouw spreekt mij aan en zegt:”ik dacht die arme man gaat toch nu niet in een tentje overnachten”. Ik stel haar gerust dat het meer om het gewicht gaat. Ik wil gewend zijn aan een fiets met bepakking. De ontmoeting is kort maar ze vertelt dat ze deze zomer vanuit Zuid Frankrijk naar Nederland wil fietsen. Nu begint de klim van de Amsterdamseweg. Halverwege haal ik bij Lidl boodschappen en daarna gaat het via het Het Dorp , wat men al weer voor een deel aan het afbreken is, naar Mariëndaal. Ik wil de plaats waar het klooster heeft gestaan eens bekijken, maar er is niets van terug te vinden. Dan maar door naar de Airborne begraafplaats in Oosterbeek. Goed onderhouden maar indrukwekkend hoeveel soldaten in september 1944 in Arnhem en Oosterbeek zijn gesneuveld.

Abdij
De volgende verkenning is zustershuis van Mil Hill Abdij . Achter het zustershuis ligt de begraafplaats en hier lees ik dat deze locatie in 1941 is opgericht. Ik lees de eenvoudige graven met een stenen kruis. Alle maal hebben ze de zelfde indeling ‘Bid voor en dan de functie en naam sterfdatum en plaats.

Een paar km verder is de abdij Klooster. Een groot modern gebouw met een kerk. Om 12 uur luiden de klokken. Mijn route gaat nu langs de de Golfterreinen van de Edese Golfclub. Overal lopen mensen en soms rijden ze in een golf karretje en stappen dan uit om de bal te slaan. Het is ook een hobby, maar niet e mijne.

Ik kom uit bij de Amsterdamseweg en langs Groot Klimmendaal en Bio vakantieoord. Ik fiets rustig over het terrein en bekijk het weer goed.

Vliegveld Deelen
Via de bossen van Warnsborn ga ik op mijn gevoel naar de A12. Er moet daar ergens een kleine tunnel onder de A12 door zijn. Mijn gevoel was juist. Het was wel redelijk verborgen maar de tunnel ik intact maar wordt waarschijnlijk nooit gebruikt want ik zie geen sporen en het straatwerk met kleine straatstenen is ook nooit meer onderhouden. Ook kom nu aan de Koningsweg en fiets richting Schaarbergen. Links van de weg is de Bunker Deelen van Deelen uit de tweede wereldoorlog en daar was ook de zaal van het vliegtuig peil systeem Teerose. Het hek staat open en ik fiets naar de bunker en maak een aantal foto’s. Tegenover de bunker hadden de Duitsers een dorp. Ik fiets camping Arnhem op maar zie niets wat aan de woningen doet herinneren. Dan net buiten de camping staan twee grote huizen van dit soort staan er meer rond delen. Ze lijken op een boerderij. De Duitsers deden dit bewust. Ik nog een huis, wel verbouwd, maar toch in de zelfde stijl.

Na dit bezoek ga ik naar de ouder Rolbanen van vliegveld Vkiegveld Deelen in de oorlog. In de zeventiger jaren waren de rolbanen buiten het vliegveld nog in takt. Nu heeft men stukken opgebroken. Via bospaadjes kom ik bij Vrijland. Hier moet nog een ondergrondse bunker zijn. Ik weet dat nog uit de tijd dat ik vossenonderzoek deed. Een zowaar vind ik de bunker en de ondergrondse ingang. Vroeger stonden op Vrijland de helicopters en menig keer heb ik vanaf daar meegevlogen.

Nu is het tijd om op de waterberg mijn rustplek te zoeken. Daar in het oerbos begin ik met het koken. Ik snij mijn Courgette en als ik de Paprika doorsnijd zit er een kleine paprika in. Nooit eerder gezien. Na de maaltijd is het tijd om de laatste 10 km naar Duiven te fietsen.

 

 

23 feb 2018
Arnhem en omgeving

49 km

Foto’s van de tocht op 23 feb 2018


Het is koud vandaag, maar zo als ik altijd zeg:’op kou kun je kleden´. Ik heb globaal en route in de gedachten, omdat het in Arnhem en omgeving is heb ik geen track gemaakt. Via de Heilweg fiets ik naar Westervoort. Nog geen kilometer van huis en ik kijk naar de nieuwbouw aan de rand van de wijk Kloosterkamp in Duiven. Maar ik kijk te lang en schrik van een wegversmalling, die ik bijna te laat zag. Dat had al snel slecht kunnen aflopen.

Bij het Horsterpark besluit ik door het park te rijden en dan door het park in Westervoort. Na het passeren van de Westervoortse brug ga ik over de Plijbrug over de NederRijn en daar de dijk weer op. Na 2 km zie ik oude huizen en een boerderij. Dit moet het vroegere Malburgen zijn geweest. Ook stond daar nog een steenfabriek. De omliggende gronden zijn nu sportvelden van Arnhemia die lagen in de 1960 direct achter onze woning aan de Huissenseweg. Via de Dragonstraat en Zuringstraat kom ik langs de plek waar school 7 stond. Zes jaar heb ik op de school gezeten. Niets is er van terug te vinden. Meer herkenbaar is de Graslaan en Groeneweide.

Eenden.
In de gracht van de sloot op de hoek van het Waardmanspad en de Sleedoornlaan bij de John Frostbrug zie ik wat bijzonders.
Een paar Nijlganzen zit in het talud van de gracht met ca 8 jongen. Een paar Rietganzen zonder jongen zijn de directe buren. In het water zwemt een paartje Knobbelzwanen. Ook een kapmeeuw komt aanvliegen. Blijkbaar verwachten ze eten; Dat heb ik niet, daarom lopen ze uit voorzorg naar de waterkant. Toch zijn ze niet bang. Ik blijf rustig staan en pak na vijf minuten mijn camera.

Veilig warm onder moeders vleugels.

De temperatuur is net 4 graden en moeder Nijlgans spreidt haar vleugels en de jongen zoeken een warm plekje. Nijlganzen, zoals de naam al aangeeft, horen hier niet thuis en soms zijn ze van slag en beginnen in de winter al te broeden en krijgen jongen.
Even later heb ik het koud en zitten de Nijlgansjongen lekker warm onder de vleugels van de moeder. Pa Nijlgans kijkt rond. De Rietganzen blijven gewoon buren, de Knobbelzwanen en een Kapmeeuw komen eens kijken. Wat mooi. Ik ben steenkoud maar warm van binnen. De foto’s geven dit verhaal weer.

Meinerswijk
Na de foto´s van de eenden ga ik de dijk weer en zie een pad door de uiterwaarden naar de Stadsblokken en het terrein van de voormalige scheepswerf ASM. Bij de Mandelabrug ligt de kleine wijk De Praets. Vroeger belangrijk omdat de schipbrug Arnhem hier op de zuidoever kwam. In 2013 is op de zuidelijke Rijnoever een sloep die werd gebruikt als ponton als herinnering geplaatst. Deze was in 2007 teruggevonden.

IJssellinie
Achter de Praets loopt een weg die met een slagboom is afgesloten en alleen aanwonende morgen er met de auto door. Fietsen in wandelen in Meinerswijk mag. Het is een uiterwaarden gebied met veel historie. In de Rijn lag de stuw van de IJssellinie en op meerde plaatsen staan in beton gegoten Shermantanks uit de 2e wereld oorlog als verdediging van de IJssellinie.

Het meest bijzonder is wel de plaats van een Castelium wat men 1980 heeft gevonden. De contouren van de Castelium  zijn zichtbaar gemaakt  Het Castelium was onderdeel  van de noordgrens ‘De Limes, van het Romeinserijk. De Limes liep hier op een strategische plek, omdat 2000 jaar geleden de IJssel hier in de Rijn uitmondde. Nu loopt de IJssel naar het IJsselmeer.

Joodse begraafplaats

Het is flink koud dus lang stil staan in niet verstandig. Door park Meinerswijk kom ik weer bij Nelson Mandelabrug en direct  in het centrum van Arnhem bij het station. Via de Utrechtseweg zoek ik bij het Gemeentemuseum de Arnhemse op de   stuwwal  de Joodse begraafplaats op aan “De Korte Jan” Het is een heel oude Joodse begraafplaats waar nog maar 3 stenen overeind staan. Joden hebben eeuwig grafrecht en de graven mogen niet geruimd worden Tot 1857 werden de Arnhemse Joden hier begraven.

Na het Elisabethgasthuis, wat ik nog ken uit de tijd dat wij er in de Alexanderstraat op Lombok naast woonden, fiets ik nog eens door de wijk. De eerste woning van ons en onze twee kinderen waar we van 1969 tot 1974 woonden staat er nog en er is uiterlijk niets veranderd. Ook de speeltuin en het badhuis zijn er nog. De eerste jaren dat we op lombok woonden hadden we nog geen douche en gingen we naar het badhuis. De keukenkast werd later ongebouwd tot doucheruimte.

Mariëndaal
Via de Oranjestraat passeer ik de brug over het spoor en ga naar de boerderij in Mariëndaal. Ik zoek de Mariakapel en later bij de Klingelbeek eet ik op een bankje een paar boterhammen. In een beuk staat een hart gekerfd en de datum 1858. Een blijk van eeuwige liefde.
In de diepe dalen loopt de Klingelbeek. Wat meer richting Hoogkamp kom ik bij de  Groene Bedstee. Deze bijzondere lanen van gebogen beuken zijn uniek. Het is heel apart om in de koepelhaag te lopen.

De Groene Bedstee in de winter.

Aan het einde van de Middenlaan staat een stenen tafel. Het is een overblijfsel van de het klooster Mariënborn wat tot 1580 in Mariëndaal stond. Het klooster is verdwenen het buitenhuis
Vila Mariendaal is nu in gebruik bij het Bedrijfslab voor grond en gewasonderzoek.

Nog meer historie.
Ik kan wel weer wat warmte gebruiken en daarom fiets is via de Schelmseweg naar het Openluchtmuseum. De huizen in het park zitten in de winter dicht, maar het nieuwe museum ‘De Canon van Nederland’ geeft prachtig de geschiedenis van Nederland weer. Ik kom er nu voor de derde keer en ik moet het zeker nog een paar keer bezoeken voor ik alles heb gezien. Na een uur ben ik opgewarmd en fiets door naar het oerbos aan de Noordkant van het NOM. Het is mijn vertrouwde open plek in het bos met picknicktafel.

Ik zit daar nog een uur en fiets over de Galgenberg en via de Apeldoornseweg. Van het tankstation bij Moscowa maak ik nog een foto. Het tankstation is een gemeente monument met een bijzondere architectuur. Het laatste deel van de route via Presikhaaf en Westervoort ik de gebruikelijke route. Thuis verbaas ik mij over het feit hoeveel bijzonderheden in en rondom Arnhem zijn te vinden.

 

Rondje Veluwe.

2018-02-14

Duiven, Velp-Roozendaalseveld- Loenermaark

Deelerwoud- Schaarsbergen -Arnhem- Duiven

59 km

Foto’s van 2018-02-19

 

Veldreeën in de uiterwaarden van de Ijssel.

IJsbanen.
Het is prima weer voor een fiets tocht.
Deze keer ga ik over het industrieterrein Centerpoort Noord naar de IJsselbrug. Net voor de brug zie ik een bekende en die zwaait, met de nodige verbazing, uitbundig.
Op de IJsselbrug langs de A12 zie ik een sprong (groep) Reeën in de uiterwaarden. Je moet er wel oog voor hebben. Dit noemt men ook wel Veldreeën. In de winter leven ze vaak in groepen.
Via Biljoen en Beekhuizen kom ik op de weg naar de Emmapiramide. Formeel is de weg nog afgesloten omdat de omgewaaide bomen van de Februari-storm nog niet allemaal weg zijn. Met de fiets lukt het goed. Echter een nieuw probleem is de gladheid door de sneeuw op de weg. Boj de Emmapiramide is het wit en de fietspaden over der Rozendaalse heide zijn IJzig bevroren. De banden van de auto van de boswachter hebben richels in de sneeuw gemaakt de als scherpe randjes de nodige ervaring bij het fietsen vragen.
Ik blijf attent en snelheid is niet belangrijk en zo kom ik via de brandtoren in de Loenermark.
Het huisje  van de familie van van de Ark, midden in de Loenermark  roept herinneringen op.  Vroeger tot 80 tiger jaren was het een huisje zonder elektra aansluiting.

Ook de Loenermark is moeilijk te fietsen en ik ben op zoek naar de natuurcamping in de Loenermark. Gisteren heb ik de coördinaten in mijn GPS gezet en zo vind ik de open ruimte in het bos, wat de camping is. Dit is een mooi plek om eens te overnachten.

Erebegraafplaats.
Hoe het kan weet ik nie,t maar door het bos ben ik teveel naar het westen gereden en was al voorbij de Erebegraafplaats in Loenen. We kom ik het Deelerwoud. Dit ken ik ook nog uit de tijd dat ik onderzoek deed. Al is het meer 40 jaar geleden het wegenpatroon herken ik. Op het Deelerwoud zijn de wegen, nog meer een ‘IJsbaan’. Toch probeer ik te fietsen. Op de heide staan langs de weg dode bomen. Ook dode bomen zijn mooi en uitgebreid maak ik foto’s met als bijschrift ‘Doodlopende weg,’
Bij de ‘Kop van Deelen’ verlaat ik het Deelerwoud. Een helicopter komt heel laag over vliegen. Die hadden deze week in de Achterhoek laagvlieg oefeningen.

Spaghetti
Ik ben op weg naar mijn rustplek in het Oerbos. ‘Mijn, Picknick tafel is niet bezet. Overigens niet zo vreemd in februari. Ik neem mijn rust en begin met het koken van mijn Spaghetti. Na de maaltijd gaat het bergafwaarts. Niet met mij, maar de route naar Duiven. De meeste mensen zullen het gek vinden om met dit weer te gaan fietsen. Maar ik vind het prachtig. Mijn vrouw heeft daar ook andere ideeën over