Fietstochten per jaar.

Op de onderliggende pagina’s vindt u alle verslagen van mijn fietstochten.

Rome 2010 068
Om de een of andere reden ben ik vanaf het begin mijn fietstochten gaan beschrijven. Niet om het te publiceren of met anderen te delen, maar om alle mooie tochten en de details daarvan niet verloren te laten gaan.
Boven mijn website staat: ‘Niet de afstand is van belang, maar de mensen die je ontmoet.”
Ik sta daar nog steeds achter. Mensen maken het verhaal en de fijne herinnering. Plaatsen zijn ook leuk, maar geven alleen omschrijvingen. Mensen hebben een eigen verhaal. Alhoewel het vaak een trieste kant heeft, geeft het weer, hoe verschillend mensen zijn. Ik ben er één van.

Op mijn tochten probeer ik ook altijd in contact te komen met mensen die ik onderweg ontmoet. Vaak zegt men; ” Het lijkt mij zo eenzaam om alleen te fietsen.” Zo zie ik het niet! Ik geniet in eenzaamheid.
Waarschijnlijk heb ik onderweg veel meer contact, omdat ik alleen ben en men mij eerder aanspreekt. Van verre zie ik het al als men contact wil. Ook de twee begin vragen ken ik al; “Waar komt u vandaan, waar gaat u heen”.
Waar komt u vandaan kan soms een vreemde spraakverwarring opleveren. Een stratenmaker bij Giethoorn, wat ik overigens al een vreemde plek voor een stratenmaker vind, vroeg waar kom je vandaan. Eerlijk zeg ik: “ik kom uit Duiven bij Arnhem.” De stratenmaker is vol bewondering, want dat is zeker 120 km. Als ik weg fiets roep ik met een lachend gezicht; “maar ik ben met de trein naar Meppel gegaan.”
Ja dat is maar 10 km van Giethoorn. Waar kom je vandaan was de vraag, niet waar ben je begonnen met fietsen.

Mijn eigen dorp in Friesland

Ook zijn er mensen die na de eerste kennismaking direct hun hele levensverhaal vertellen. Vaak zijn het trieste verhalen en wil men een luisterend oor. Ik luister er met belangstelling naar. Natuurlijk vertel ik ook mijn levensverhaal, maar dat heeft bijna geen trieste kanten. Ik ben gezegend met een groot optimisme en een positieve instelling.
Natuurlijk heb ik wel eens een dip, als ik aan het einde van de dag moe wordt. Maar wat helpt klagen. Ik ben alleen en met klagen en zeuren kom je nog dieper in de dip. Ik heb mijn fietstochten wel eens omschreven als;” Elke dag sterf je, maar de volgende dag leef je weer.”
Het zijn de mooie dingen die blijven als herinnering en de dieptepunten onderdrukken. Daarom ga je weer!

Ik voel mij soms als een zigeuner, trekkend door de wereld. Ondanks dat ik niet direct geldgebrek heb, leef ik sober. Geen dure hotels of diners. Een tentje en een potje met spaghetti maakt mij geluk. De eenheid met de natuur.
Het is genieten in eenzaamheid, wat ik via deze verhalen met u deel.
Veel leesplezier bij de verhalen op de pagina’s 2016 tot 2007.